Liefde als kompas

Mijn pad van kwetsbaarheid naar kracht

Op 10 augustus 1970 opende ik mijn grote blauwe ogen en de wereld keek terug .Klein, vertrouwd en tegelijk vol randen waar ik niet altijd in paste. Ik groeide op in een dorpje bij Eindhoven, in een huis waar regels en tradities de kamers vulden en waar mentale uitdagingen meedraaiden in het dagelijks leven. Die omgeving leerde me vroeg wat het is om te buigen en te overleven, maar ook wat het betekent om niet gehoord en gezien te worden.

Op school voelde ik mijn anders-zijn als een koude wind: pesterijen die sneden, blikken die wegdraaiden, woorden die bleven hangen. Die pijn was rauw en echt, maar onder die pijn groeide iets zachts en onbreekbaars namelijk een stille nieuwsgierigheid naar mensen, een zachte compassie voor wie kwetsbaar is, en een innerlijk weten dat mijn plek niet in het verbergen lag maar in het nabij zijn van anderen.

Na de middelbare school volgde ik die fluistering van binnen en koos ik voor de zorg: verpleging en inrichtingswerk. Het was geen rationele keuze maar een antwoord van het hart. Ik voelde dat mijn handen en mijn aandacht bedoeld waren om naast mensen te staan die de wereld anders beleven. Jarenlang werkte ik in de verstandelijk gehandicaptenzorg, specialiseerde me in autisme en gedragsproblematiek en maakte zelfs een korte, indringende uitstap naar de jeugdgevangenis. Daar, tussen verhalen die vaak onverteld bleven, leerde ik luisteren op een manier die verder ging dan woorden en ik leerde aanwezig zijn, adem voor adem, oog voor oog, en zag hoe kleine gebaren van erkenning heling konden brengen waar protocollen tekortschoten.

In januari 2005 brak er iets open. Ik kwam bij een kinesioloog voor mijn kinderen en vond mezelf op een onverwachte plek. Niet langer gevangen in structuren, protocollen en het jagen op doelen, maar langzaam ontwakend voor een andere waarheid namelijk dat de weg zelf het doel is. Het loslaten van oude patronen was niet zacht. Het was een storm van herinneringen, angsten en oude aannames die stuk voor stuk om aandacht vroegen. Toch voelde ik, tussen het vallen en weer opstaan, een nieuwe ruimte ontstaan. De ruimte om te voelen, ruimte om te helen, ruimte om te zijn.

Eind 2006 zette ik een stap die tegelijk eng en bevrijdend was en startte ik mijn eigen praktijk. Het was een klein begin met een groot hart, een plek waar ik probeerde te werken vanuit aanwezigheid en liefde in plaats van alleen methodes en meetbare uitkomsten. Halverwege 2007 speelde het idee om Nieuwetijdskinderen Nederland op te richten door mijn hoofd.Het werd steeds duidelijker dat mijn levenspad verbonden was met de bevrijding van het innerlijk kind. De tijd was toen nog niet rijp om dat volledig te manifesteren, maar het zaadje was geplant en het begon te wortelen in mijn intentie.

Begin 2008 werden mijn gaven helderder. Ik volgde opleidingen in energetisch werk en paragnosie, en voelde mijn intuïtie en helende vermogen groeien als een vlam die langzaam aanwakkert. Die jaren waren een mengeling van verwondering en kwetsbaarheid. Ik ontdekte nieuwe lagen van mezelf en leerde werken met energie, maar het leven hield ook zijn lessen klaar. Mijn scheiding in 2009 was een diepe val .Het einde van een toen succesvolle praktijk en een periode van rouw om wat was en wat niet meer kon blijven. Die breuk dwong me opnieuw te kiezen, te helen en mijn fundamenten te herijken. Het was pijnlijk, maar het maakte ook ruimte voor een eerlijker, zachter leven.

Jaren later, in 2013, richtte ik een thuiszorgorganisatie op met als leidraad onder andere de Ayurvedische principes. Een terugkeer naar zorg die lichaam, geest en ziel omarmt. Die keuze kwam voort uit een verlangen om zorg te geven die niet alleen geneest, maar ook voedt. Zorg die de mens als geheel ziet en respecteert. Het was een praktische vertaling van alles wat ik had geleerd: dat aandacht, ritme en liefde helend zijn, en dat echte zorg begint met het zien van de ander als mens, niet als dossier.

Tijdens een diepe meditatie in 2008 kreeg ik een boodschap die als een kompas door mijn leven is geweven: “maak van kinderen liefdevolle mensen en van mensen liefdevolle kinderen, help de eenzame ziel.” Die opdracht heeft jaren van innerlijk werk gevraagd .Confrontatie met mijn eigen schaduwen, het helen van oude wonden, het leren van mijn lessen voordat ik werkelijk kon weten en zijn wie ik nu ben. Het was geen snelle openbaring maar een langzaam ontwaken, een proces van vallen, opstaan en steeds weer kiezen voor liefde als leidraad.

Vandaag, draag ik met diepe trots en zachte vastberadenheid het Holistisch Spiritueel Platform voor Ontwikkeling ,HSPO Bodhi Centrum , als de vrucht van al die ervaringen, opleidingen, verliezen en overwinningen. In dit centrum komen mijn zorgervaring, mijn spirituele gaven , mijn ervaring als paramedisch therapeut en mijn verlangen om het innerlijk kind te bevrijden samen. Het is een plek waar kinderen en volwassenen worden uitgenodigd om hun eigen hart te ontmoeten, waar eenzame zielen worden gezien en waar de weg zelf gevierd wordt als het grootste geschenk. Mijn werk is geen prestatie maar een uitnodiging: kom thuis bij jezelf, leer weer spelen met je hart, en ontdek dat liefde zowel een praktijk als een bestemming is.

Mijn pad is geen rechte lijn geweest maar een liefdevolle reis vol kwetsbaarheid en kracht. Elk litteken draagt een verhaal, elke vreugde een les, en elke ontmoeting een kans om te helen. Ik leef om anderen te begeleiden naar verbinding, om kinderen te helpen opgroeien tot liefdevolle mensen en volwassenen te herinneren aan het kind dat zij ooit waren , speels, open en vol verwondering. De weg zelf is het doel, en met elke stap die ik zet draag ik hoop, warmte en een uitnodiging om jezelf te ontmoeten met zachtheid. Dit is wie ik ben: een reiziger met een hart dat kiest voor heling, een helper die gelooft in de kracht van aanwezigheid door liefde  en een bewaker van het innerlijk kind dat in ons allemaal woont.

Louis Machielsen